Ο θείος μου, μέσα από τη δική μου διαδρομή

Ο μικρότερος αδερφός του πατέρα μου είναι διαχρονικά ο εκτελεστικός διευθυντής της επιχείρησης. Εγώ, όμως, τον γνώρισα στη δουλειά μέσα από τις ευθύνες που μου έδινε. Πρώτα έγινα υπεύθυνος παραγγελιών. Μετά ανέλαβα ένα δρομολόγιο ως διανομέας. Εκεί γνώρισα τους πελάτες από κοντά, άκουσα τις ανάγκες τους και κατάλαβα τι περιμένουν από εμάς. Σιγά σιγά, ήρθε η ευθύνη των πωλήσεων.

Δεν έγιναν όλα μαζί. Μου ανέθετε κάτι, το δούλευα και ύστερα ερχόταν το επόμενο. Μέχρι που το «ανάλαβέ το εσύ» άρχισε να ακούγεται όλο και πιο συχνά.

Ακολούθησαν η ιστοσελίδα, οι καμπάνιες, οι νέες συσκευασίες και, αργότερα, η ευθύνη για την ψηφιακή μετάβαση της επιχείρησης στο cloud. Με τον καιρό, άρχισα να φέρνω κι εγώ δικές μου προτάσεις. Να παίρνω πρωτοβουλίες χωρίς να περιμένω πρώτα μια ανάθεση. Ο θείος μου τις άκουγε, τις συζητούσαμε και τις αποδεχόταν. Έτσι απέκτησα μεγαλύτερη σιγουριά για όσα μπορούσα να προσφέρω.

Ξέρω ότι οι αλλαγές δεν είναι εύκολες σε μια οικογενειακή επιχείρηση με μισό αιώνα ζωής. Ο τρόπος που δουλεύει έχει διαμορφωθεί από ανθρώπους που αφιέρωσαν χρόνια σε αυτήν. Ο θείος μου είναι ένας από αυτούς. Γι’ αυτό δεν θεωρώ αυτονόητο ότι δίνει χώρο σε μια διαφορετική προσέγγιση, ειδικά όταν αυτή έρχεται από εμένα, που με γνώρισε από τα πρώτα μου βήματα. Η εμπιστοσύνη του με ενθαρρύνει. Με κάνει όμως και πιο προσεκτικό απέναντι σε όσα αναλαμβάνω.

Εδώ και χρόνια, κάθε απόγευμα καθόμαστε μαζί στο γραφείο. Συζητάμε τι έγινε μέσα στην ημέρα, πώς πήγαν οι πωλήσεις, τι μας είπε ένας πελάτης, τι χρειάζεται να διορθώσουμε. Άλλοτε φέρνω μια ιδέα και άλλοτε μια δυσκολία. Μέσα σε αυτές τις συζητήσεις μαθαίνω τον τρόπο που σκέφτεται, πώς αξιολογεί ένα πρόβλημα και πώς αξιοποιεί την εμπειρία του στην αγορά. Συχνά, κάτι που εγώ βλέπω για πρώτη φορά, εκείνος το έχει ήδη αντιμετωπίσει.

Η έγνοια του για τη δουλειά δεν σταματά στη δική μας επιχείρηση. Για σειρά ετών διετέλεσε δραστήριος πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Αρτοποιών, καθώς και πρόεδρος του Συνδέσμου Αρτοποιών Αθηαίνου. Ήταν μπροστάρης στους αγώνες για την επικράτηση του Αθηαινίτικου ψωμιού. Αφιέρωσε χρόνο και προσπάθεια σε ζητήματα που αφορούσαν τους αρτοποιούς, το ψωμί του τόπου μας και τη θέση του στην αγορά.

Από εκείνον έμαθα να βλέπω διαφορετικά και τον ανταγωνισμό. Μου έμαθε ότι οι άλλες επιχειρήσεις έχουν τα ίδια προβλήματα με εμάς, τις ίδιες ανησυχίες και τις ίδιες προκλήσεις. Αυτό το θυμάμαι όταν συναντώ ανθρώπους του κλάδου. Μπορεί να διεκδικούμε τον ίδιο πελάτη, αλλά γνωρίζουμε και οι δύο τις δυσκολίες της δουλειάς. Υπάρχουν ζητήματα για τα οποία χρειάζεται να μιλήσουμε και να προσπαθήσουμε μαζί.

Σήμερα, όταν σηκώνω το τηλέφωνο, έχω την αυτοπεποίθηση ότι ο πελάτης γνωρίζει με ποιον μιλά και νιώθει πως βρίσκεται στα καλύτερα χέρια. Χρειάστηκαν χρόνια για να φτάσω εδώ. Χρειάστηκε καθημερινή επαφή, δουλειά και η ευκαιρία να αναλάβω πραγματικές ευθύνες.

Όταν ακούω τον θείο μου να λέει «Απευθύνεστε στον Κυριάκο», νιώθω την περηφάνια του. Για μένα, αυτή η φράση μετρά πολύ. Είναι η αναγνώριση από τον άνθρωπο που μου έδωσε την πρώτη μου ευθύνη και που εξακολουθεί να κάθεται δίπλα μου κάθε απόγευμα, για να συζητήσουμε πώς πήγε η μέρα.